Van Worsteling naar Wijsheid – Mijn Persoonlijk Verhaal

Ik ben Kadisja Hardley, geboren op 24 april 1995. Vandaag sta ik bekend als leerkracht, auteur, onderwijsvernieuwer en ontwerper van educatieve materialen. Maar mijn reis begon heel anders. De Vroege Jaren Toen ik zes jaar oud was, begon mijn worsteling met leren. Lezen ging moeizaam, rekenen ging niet goed en ik vergat informatie binnen enkele seconden. Mijn moeder deed haar best om mij te begeleiden, maar zij kende alleen de traditionele manier van uitleggen. Er waren geen hulpmiddelen, geen creatieve oefeningen en geen materialen die aansluiten bij verschillende leerstijlen (Ik ben visueel- zowel auditief aangelegd). Er was alleen herhalen en nog eens herhalen. En wanneer ik het nog steeds niet begreep, raakte ze gefrustreerd. Ze corrigeerde mij vaak hard, niet uit boosheid of haat, maar uit onmacht en gebrek aan kennis. Nu ik ouder ben, begrijp ik dat veel van mijn vroegere worstelingen tekenen waren van een lichte vorm van dyslexie en traag leren, nooit officieel vastgesteld, maar voor mij wel duidelijk voelbaar waren. De Pijn van Vergelijking Ik werd vaak vergeleken met andere kinderen. Ik hoorde opmerkingen als: "Jij bent traag," of "Waarom kun jij het niet?" "Je bent dom." "Ie ede tranga." Er was weinig geduld, weinig begrip en geen ruimte voor mijn manier van leren. Dat doet iets met een kind. Maar het maakte me ook vastberaden. Het Keerpunt Toen ik naar de muloschool ging, besloot ik dat ik mezelf moest helpen. Niemand begreep mijn leerstijl, niemand wist hoe ik informatie moest verwerken, dus werd ik mijn eigen cheerleader en motivator. Ik begon vooruit te leren, zodat ik de volgende dag mee kon doen in de les. Ik gaf antwoorden in de klas, niet omdat ik wilde opscheppen, maar omdat ik eindelijk begreep hoe ik moest leren. Ik las boeken voor de mondelingen tafel en ik vertelde mijn groepsgenoten waarover de boeken gingen. Zij hoefden dan de boeken niet opnieuw te lezen. Ik deed dat voor mijn groepsgenoten. Ik schreef oefen brieven (onderdeel Nederlands) als voorbereiding voor de repetities en schreef lessen van het bord over voor mijn vriendjes. Maar thuis wilde ik niet meer overhoord worden. Dat brak mij, want het confronteerde me opnieuw met de methode die nooit voor mij had gewerkt. De Ontdekking Pas op het SPI ontdekte ik mijn echte talenten: creativiteit, onderwijsontwerp en didactiek. Daar moest alles op een creatieve manier worden uitgewerkt opdrachten, evaluaties, materialen, presentaties, storytelling en concrete leerhulpmiddelen. Mijn docenten zagen mijn potentieel, mijn klasgenoten vroegen mij om hulp bij hun opdrachten, en voor het eerst voelde ik: **dit is waar ik voor gemaakt ben**. Mijn Studiegewoontes Mijn studiegewoontes waren anders dan die van de meeste mensen. Ik ben een avondmens, dus ik studeerde vaak vanaf 21:00 tot diep in de nacht, soms tot 5:00 in de ochtend. Mensen dachten vaak dat ik overdreef, maar voor mij werkte het perfect. Studeren gaat niet over hoe lang je aan tafel zit, maar over hoe goed je begrijpt en onthoudt wat je leert. Dat is effectief studeren. Je moet verstaan, begrijpen en kunnen toepassen wat je geleerd hebt. Waarom Ik Dit Doe Vandaag begrijp ik dat er veel kinderen zijn zoals die 'jonge' ik, die Kadisja van toen. Veel jongeren. Veel volwassenen. En zelfs veel leerkrachten die worstelen met bepaalde vakken, die moeite hebben met taal of rekenen, of zich schamen om vragen te stellen. Vele volwassenen, waaronder leerkrachten, weten niet dat zij een leerstoornis hebben. Ze leven ermee. Maar ze zijn niet dom. Vaak hebben ze gewoon nooit ontdekt dat ze misschien dyslexie (dyslectisch), dyscalculie of een andere leerstijl hebben. Niemand heeft het ze ooit verteld. Mijn Missie Dat besef is mijn motivatie geworden. Het is de reden dat ik materialen ontwerp, opkomende leerkrachten train, jongeren begeleid en boeken schrijf. Want goed onderwijs is geen kwestie van talent. Het is een kwestie van begrijpen, creativiteit, kennis én menselijkheid. En ik ben het levende bewijs dat een kind dat worstelt vandaag, morgen een leraar kan worden die het verschil maakt. Ik ben niet dat dom kind die men zei dat ik was. Ik heb dus talenten en gaven, alleen waren ze verborgen en ik moest mijn identiteit zelf weten te vinden.